سلام.

حال همه ی ما خوب است، ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند. 

تا یادم نرفته است بنویسم، حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود. می دانم  همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه ی باز نیامدن است، اما تو لااقل حتی هر وحله گاهی، هر از گاهی، ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست؟

راستی خبرت بدهم: خواب دیده ام خانه ای خریده ام، بی پرده بی پنجره بی در بی دیوار، هی بخند!

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما می گذرد، باد بوی نام های کسان من می دهد.

یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بی آوری؟

نامه ام باید کوتاه باشد، ساده باشد، بی حرفی از ابهام و آیینه. از نو برایت می نویسم:                      

"حال همه ی ما خوب است، اما تو باور نکن"

بیا برویم رو به روی باد شمال، آن سوی پرچین گریه ها سر پناهی خیس از مژه های ماه را بلدم که بیراه ی دریا نیست.

دیگر از این همه سلام ضبط شده بر آداب لاجرم خسته ام، بیا برویم.

آن سوی هر چه حرف و حدیث امروز است، همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی ست.         

 میتوانیم بدون تکلم خاطره ای حتی کامل شویم، می توانیم دمی در برابر جهان به یک واژه ی ساده قناعت کنیم.

من حدس میزنم از آواز آن همه سال و ماه، هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آورم.

من خودم هستم، بی خود این آیینه را روبه روی خاطره مگیر، هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است.              

  تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله بر خواستم.

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می کنم، صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند، صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل تر شود، صبوری می کنم تا طلوع تبسم تا سهم سایه تا سراغ همسایه، صبوری می کنم تا مدار، مدارا، مرگ، تا مرگ خسته از دق الباب نوبتم آهسته زیر لب چیزی، حرفی، سخنی بگویی، مثلا: وقت بسیار است و دوباره باز خواهم گشت. مرا نمی شناسد مرگ، یا کودک است هنوز، یا شاعرانه ساکت است.

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بیم ساده ی آشنا تا، تو دوباره بازآیی من هم دوباره عاشق خواهم شد.

هوای حوصله ابری ست.